તો દખ થશે…!

ફક્ત કાંઠેથી જ તળ તાગ્યા કર્યું તો દખ થશે ...!

 

જેમ ચાલ્યું, એમ જો ચાલ્યા કર્યું તો દખ થશે
એક ગજ લઇને બધું માપ્યા કર્યું તો દખ થશે

આંખ આડા કાન કરવાનો કસબ શીખ્યા પછી
વારસામાં, એ ફકત આપ્યા કર્યું તો દખ થશે

એક તણખો હોય છે પર્યાપ્ત સઘળું બાળવા
ધૂંધવાતું તાપણું ટાળ્યા કર્યું તો દખ થશે !

એક ગાલે જો પડે થપ્પડ, તમે બીજો ધરો
રાગ એનો એજ, આલાપ્યા કર્યું તો દખ થશે !

લક્ષ્ય લઇ નીકળ્યા છીએ દરિયો સમૂળો લાંઘવા
ફક્ત કાંઠેથી જ તળ તાગ્યા કર્યું તો દખ થશે

આંધળો થઇ જાય છે વિશ્વાસ ખુદ અતિરેકથી
જો વલણ શ્રધ્ધાનું, આ રાખ્યા કર્યું તો દખ થશે

લયવગરનાં શ્વાસનો પણ ભાર લાગે છે “મહેશ”
આમ, જો હોવાપણું હાંફ્યા કર્યું તો દખ થશે !

 

 

ડૉ.મહેશ રાવલ

નિર્વિવાદ છે…

એ ઇજારો માત્ર સૂરજનો રહ્યો છે વિશ્વમાં...

 

નખ વધે તો ટેરવા ઢંકાય નિર્વિવાદ છે
એ વધે નખ,એ પછી સમજાય,નિર્વિવાદ છે

એકનો સંબંધ બીજા પર નભે છે આમ તો
અર્થ એનો જે કરો તે થાય,નિર્વિવાદ છે

થઇ શકે છે તીવ્રતા વધઘટ ભલે સંજોગવશ
સાદ,અંતર જેટલો પડઘાય નિર્વિવાદ છે !

ભૂખને મતલબ નથી અજવાસ કે અંધારથી
કોળિયો મોંમાં જ સીધો જાય,નિર્વિવાદ છે !

જેટલી ઉંચાઇથી જોશો તમે નીચે તરફ
દ્રષ્યનું કદ એ મુજબ દેખાય,નિર્વિવાદ છે

પારકી છટ્ઠીનાં જેઓ જાગતલ થઇ જીવશે
એજ માણસ પાંચમાં પૂછાય,નિર્વિવાદ છે

એ ઈજારો માત્ર સૂરજનો રહ્યો છે વિશ્વમાં
આગિયાથી આંખ નહીં અંજાય,નિર્વિવાદ છે !

 

 

ડૉ.મહેશ રાવલ

રાખ્યો નહીં….!

તમે એકેય સપનાં પર કશો અધિકાર રાખ્યો નહીં....

 

સ્વજન થઇને સ્વજન જેવો તમે વહેવાર રાખ્યો નહીં
રહ્યા સાથે તમે, પણ સાથમાં સહકાર રાખ્યો નહીં !

અમે તો સાથ માગ્યો’તો તમારો જિંદગીભરનો
તમે તો જિંદગીમાં જીવવાનો સાર રાખ્યો નહીં !

સજાવ્યા’તા સુંવાળા કૈંક સપનાંઓ અમે તો, પણ
તમે એકેય સપનાં પર કશો અધિકાર રાખ્યો નહીં

પ્રસંગોપાત મળવાનું થતું, એ પણ નથી બનતું
ફરી મળવા વિષે પ્રસ્તાવ પણ સ્વીકાર રાખ્યો નહીં

ભરોસો આજપણ ઓછો નથી અમને તમારા પર
તમે તો ખુદ ભરોસાને, ભરોસેદાર રાખ્યો નહીં !

સ્મરણ સંજીવની થઇને જીવાડે છે મને, નહીંતર
જગતમાં કોઇએ બીજો કશો આધાર રાખ્યો નહીં

પ્રણયમાં તો મરીને પણ અમર થઇ જાય છે માણસ
મને મારા મરણનો પણ તમે, હકદાર રાખ્યો નહીં !

 

 

ડૉ.મહેશ રાવલ

નામ આવ્યા છે…

એના હિસ્સામાં રસ્તાઓ બધા સુમસામ આવ્યા છે....

 

ન ધાર્યું હોય એવા પણ ઘણાં પરિણામ આવ્યા છે
જુનાં કિસ્સા નવેસરથી હવે,સરેઆમ આવ્યા છે !

ખરૂં જો પૂછતા હો તો હૃદય પર ભાર છે એકજ
સ્વજન કરતા વધારે તો અજાણ્યા કામ આવ્યા છે

મળી નહિં તૃપ્તિ એમાં એમનો પણ હાથ છે દોસ્તો!
અમારા ભાગ્યમાં અડધા જ કાયમ જામ આવ્યા છે

ઉજવણું થઇ શકે એવો ન પામ્યા એકપણ અવસર
પ્રણયનાં માર્ગમાં અવસાદ પણ બેફામ આવ્યા છે !

અધૂરી રહી ગયેલી કૈંક ઈચ્છા આંસુઓ થઇ ગઇ
અને એ આંસુ પર,ખારાશનાં ઈલ્ઝામ આવ્યા છે !

મુકદર તો જુઓ આ જિંદગી જેવી સફરનું કે
એના હિસ્સામાં રસ્તાઓ બધા સુમસામ આવ્યા છે

હતાં હૈયે છતાં હોઠે ન આવ્યા જિંદગી આખી
પ્રસંગોપાત આજે યાદ અંગત નામ આવ્યા છે !

 

 

ડૉ.મહેશ રાવલ

બહુ આકરૂં થઇ જાય છે….

આયના સામે જવું બહુ આકરૂં થઇ જાય છે....!

 

વ્હાલ વીના જીવવું બહુ આકરૂં થઇ જાય છે
એકબીજાનું થવું બહુ આકરૂં થઇ જાય છે

લાગણી જેવું કશું જો હોય નહીં સંબંધમાં
સગપણો નિભાવવું બહુ આકરૂં થઇ જાય છે

સામસામા છેદ ઉડતાં હોય જ્યાં ઈચ્છા વિષે
ત્યાં અપેક્ષિત પામવું બહુ આકરૂં થઇ જાય છે

કોઇવેળા એ બને કે સાવ સામે હોઇએ
પણ હરફ ઉચ્ચારવું બહુ આકરૂં થઇ જાય છે

સહેજપણ ઝાંખો પડે વૈભવ ઉઘડતાં રૂપનો
આયના સામે જવું બહુ આકરૂં થઇ જાય છે !

તડ પડે તો તૂટવું નિશ્ચિત ગણી લેવાય,પણ
તડ વગરનું તૂટવું બહુ આકરૂં થઇ જાય છે

એ દશા કેવી “મહેશ” જ્યાં જીવવું હો દોહ્યલું
‘ને મરી પરવારવું બહુ આકરૂં થઇ જાય છે !

 

 

ડૉ.મહેશ રાવલ

નીકળી જવાનો છું હવે…

નીકળી જવાનો છું હવે....!

 

આ ભાર આ ભરમારથી નીકળી જવાનો છું હવે
હું સર્વનાં અધિકારથી નીકળી જવાનો છું હવે !

છે લાગણીની કાંધ પર બોજો બધા સંબંધનો
સંબંધનાં હર ભારથી નીકળી જવાનો છું હવે

હોવા છતાં હોવાપણું હોતું નથી અહિં હસ્તગત
હોવાની હર ચકચારથી નીકળી જવાનો છું હવે

જન્મોજનમની શૂન્યતા શૂન્યાવકાશી નીકળી
આ શૂન્યવત સંસારથી નીકળી જવાનો છું હવે

મારાપણાંનો મોહ લઇ મન ક્યાંસુધી પંપાળવું?
બસ,મોહવશ હુંકારથી નીકળી જવાનો છું હવે

તણખો સજીવન સાંપડ્યો ભીતરસુધી ઝળહળ થવા
આ રાખનાં અંબારથી નીકળી જવાનો છું હવે !

વળગી શકે છે સગપણો વળગણ બની સહુ,એટલે
હું સાવ બારોબારથી નીકળી જવાનો છું હવે !

 

 

ડૉ.મહેશ રાવલ

લે જોઇલે…!

હું ય છું એ રાસમાં,લે જોઇલે....

 

કંઇનથી આ હાથમાં લે જોઇલે
વાસ્તવિક્તા ટાળ મા,લે જોઇલે

કાળ રમતો હોય છે અવિરતપણે
હું ય છું એ રાસમાં,લે જોઇલે

પ્રાપ્ય તકલાદીપણાનો વારસો
જાળવ્યો છે શ્વાસમાં લે જોઇલે

જિંદગીભર થઇ શક્યું નહિં વ્યક્ત જે
એ બધું છે આંખમાં,લે જોઇલે !

સાવ કંઇ ખાડે નથી ગઇ જિંદગી
છે ઘણું અપવાદમાં લે જોઇલે !

ઘણ સમયનાં બહુ ખમીખાધા પછી
માંડ આવ્યો ઘાટમાં લે જોઇલે

કેમ નીકળે માપ નક્કર પહોંચનું?
ગજ બધા છે ટાંચમાં,લે જોઇલે

રાત વીતી ગઇ દિવસની રાહમાં
‘ને  દિવસ ફફડાટમાં,લે જોઇલે

થઇ શક્યું; તું એ કરી છૂટ્યો “મહેશ”
તોય આવ્યો વાંકમાં લે જોઇલે !

 

 

ડૉ.મહેશ રાવલ

બેસી રહ્યાં…!

 

હોય છે ભીતર અને સુખ બહાર શોધ્યું આપણે...!

 

જે મળી જ્યાંથી મળી,ખેરાત લઇ બેસી રહ્યાં
આપણે આ સાવ અમથી જાત લઇ બેસી રહ્યાં

સૂર્યના આવાગમનને યંત્રવત ઘટના ગણી
આંખમીંચી આગિયા સહુ,રાત લઇ બેસી રહ્યાં !

જિંદગીનો અર્થ કેવળ જીવવા પુરતો રહ્યો
જીવખાતર એક નહિં,ભવ સાત લઇ બેસી રહ્યાં

માત્ર ક્ષણભંગૂરતાનો વારસો લઈ શૂન્યવત
શૂન્ય વત્તા શૂન્યની ઓકાત લઇ બેસી રહ્યાં !

કોઇપણ રૂપે ન પામ્યા ક્યાંયથી સંતોષ, ‘ને
એજ કારણસર મળી,એ ઘાત લઇ બેસી રહ્યાં

ભોગ બનતી રહી સતત જે સ્વાર્થનાં ષડ્યંત્રની
લાગણીની ક્ષત-અક્ષત મીરાત લઇ બેસી રહ્યાં

હોય છે ભીતર અને સુખ બહાર શોધ્યું આપણે
કસ્તુરી મૃગની દશા સાક્ષાત લઇ બેસી રહ્યાં !!!

 

 

ડૉ.મહેશ રાવલ

હોય ત્યાં…

 

રીતની સામે રકમતા હોય.....

સામસામા છેદ ઉડતા હોય ત્યાં
એકડા પણ શૂન્ય બનતા હોય ત્યાં

જિંદગીનો દાખલો ગણવા જતાં
રીતની સામે રકમતા હોય ત્યાં

શક્ય છે ઓળખ મળે તમને નવી
ખુદ તમે,તમને જ મળતા હોય ત્યાં

વક્ષથી બમણાં મળે ઘા પીઠ પર
દુશ્મનોમાં દોસ્ત ભળતા હોય ત્યાં

કેટલી ઘટના ઘટે છે સામટી
લાગણી પર આળ ચડતા હોય ત્યાં ?

કોણ દોષિત- કેમ નક્કી થઇ શકે
આંખને ખુદ દ્રષ્ય છળતા હોય ત્યાં

બંધ આંખે પણ નજર આવે બધું
ભીતરી ધૂણાં ધધખતા હોય ત્યાં

 

 

ડૉ.મહેશ રાવલ

જોઇ છે અમે…!

એકેક પળ પસાર થતી જોઇ છે અમે....

હર રાતની સવાર થતી જોઇ છે અમે
એકેક પળ પસાર થતી જોઇ છે અમે

ક્યારેય કમ ન થાય જરૂરત વધે પછી
બસ,એકની હજાર થતી જોઇ છે અમે !

ચર્ચાય અત્ર-તત્ર ભલે જીત,તે છતાં
ઉલ્લેખનીય હાર થતી જોઇ છે અમે !

એકાદ ભૂલ પણ ન કરે માફ અન્યની
એની,અનેકવાર થતી જોઇ છે અમે !

જ્યાં ઈન્કલાબ થાય શરૂ,માત્ર એકથી
પાછળ પછી કતાર થતી જોઇ છે અમે

જેને વગોવતું રહે કહી સાવ શુષ્ક,સહુ
એ આંખ ધોધમાર થતી જોઇ છે અમે !

કાલાન્તરે બધું જ થતું હોય ક્ષીણ,પણ
ઈચ્છા ય તાર-તાર થતી જોઇ છે અમે

 

 

છંદવિધાનઃ
ગાગાલગા લગાલ લગાગા લગાલગા

 

ડૉ.મહેશ રાવલ

 

Older Entries »